№ას-1251-1194-2013 6 ივნისი, 2014 წელი
ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე


საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი –გ. ს-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. ო-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 31 ოქტომბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – მამობის დადგენა, ბავშვისთვის მამის გვარის მინიჭება, ალიმენტის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ო-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. ს-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა მცირეწლოვანი შვილის – გ. ო-ის მიმართ გ. ს-ის მამობის დადგენა, გ. ო-ისთვის მამის გვარის – „ს-ის“ მინიჭება და არასრულწლოვანი შვილის სასარგებლოდ მოპასუხისათვის ყოველთვიურად ალიმენტის – 200 ლარის დაკისრება თავდაპირველი სარჩელის აღძვრიდან – 2008 წლის 29 იანვრიდან შვილის სრულწლოვანებამდე.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 16 მაისის გადაწყვეტილებით მ. ო-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ..... წლის .... აგვისტოს დაბადებული გ. ო-ის (პ/ნ№......) მამად აღიარებულ იქნა გ. ს-ი (დაბ. ......წ., პ/№.......), რის შესახებაც შევიდა ცვლილება გ. ო-ის დაბადების სააქტო ჩანაწერში №ნკ0286866 (რეგისტრირებული 2007 წლის 06 აგვისტოს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს საბურთალოს სამსახურში); გ. ო-ს მიენიჭა მამის გვარი - „ს-ი“.მოპასუხე გ. ს-ს მ. ო-ის სასარგებლოდ დაეკისრა არასრულწლოვანი შვილის –... წლის ... აგვისტოს დაბადებული გ. ო-ის (ს-ის) რჩენა-აღზრდისათვის ყოველთვიურად ალიმენტი 120 ლარის ოდენობით 2008 წლის 29 იანვრიდან ბავშვის სრულწლოვანებამდე.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. ს-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით გ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის ძირითადი დასაბუთება იმასთან დაკავშირებით, რომ საქმეზე ჩატარებული გენეტიკური ექსპერტიზის დასკვნა მისი ბუნდოვანი შინაარსისა და კვლევისას დაშვებული ხარვეზების გამო, არ წარმოადგენდა სარწმუნო მტკიცებულებას გ. ს-ის გ. ო-ის ბიოლოგიურ მამად მიჩნევისათვის.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, არასრულწლოვანი გ. ო-ისაგან აღებული საკვლევი მასალა არ არის დასკვნით ნაწილში მითითებული მასალის იდენტური, რაც თავის მხრივ, განაპირობებს გარკვეულ ბუნდოვანებას. აღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატა ყურადღებას მიაქცევს საქმეში წარმოდგენილ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს ადმინისტრაციის 2013 წლის 20 ივნისის წერილზე, რომლითაც ირკვევა, რომ სადავო ექსპერტიზის დასკვნის სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 პუნქტში დაშვებული იქნა ტექნიკური უზუსტობა და ნაცვლად არსებული ჩანაწერისა: „გ. ო-ის სისხლის ნიმუშის გამოკვლევით(ობ №2)..“ უნდა იკითხებოდეს „გ. ო-ის ნერწყვის ნიმუშის გამოკვლევით(ობ №2)..“(ტ.III, ს.ფ. 86)
თბილისის სააპელაციო სასამართლოში ზემოაღნიშნულ საკითხთზე განმარტების მიღების მიზნით მოწვეული იქნა ექსპერტი ნ. ყ-ი, რომელმაც დაადასტურა, რომ ექსპერტიზის დასკვნით ნაწილში ადგილი აქვს ტექნიკური ხასიათის ხარვეზს (თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 24.10.2013წ-ის სხდომის ოქმის აუდიო ჩანაწერი, 14:22სთ-14:25სთ.). ექსპერტის მიერ სასამართლო სხდომაზე წარმოდგენილი იქნა შესაბამისი ჟურნალის ამონაწერი, რომლითაც დადგინდა, რომ გ. ს-ისაგან ექსპერტ ნ. ყ-ის მიერ აღებულ იქნა ვენური სისხლის ნიმუში, ხოლო გ. ო-ისაგან - თმისა და ნერწყვის ნიმუში, რაც შესაბამისობაშია სადავო ექსპერტიზის დასვნის კვლევით ნაწილში მითითებულ მონაცემებთან.
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, რომ საექსპერტო გამოკვლევისას ექსპერტების მიერ ერთმანეთს შედარდა ორივე შემთხვევაში გ. ს-ისგან აღებული ბიოლოგიური ნიმუშები, გამომდინარე იქიდან, რომ ექსპერტიზის დასკვნაში მოცემული შესადარებელი ობიქტები არიან განსხვავებული გენეტიკური პროფილის მატარებლები, რაც გამორიცხავს მათ ერთი და იგივე პიროვნებისაგან აღების შესაძლებლობას. (ტ.I, ს.ფ. 56-62)
ამდენად, პალატას ექსპერტიზის დასკვნის კვლევითი ნაწილის, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლომ ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს ადმინისტრაციის 2013 წლის 20 ივნისის წერილისა და ექსპერტ ნ. ყ-ის განმარტების საფუძველზე, დადგენილად მიიჩნია, რომ საექსპერტო კვლევა გ. ს-ის შემთხვევაში, ჩაუტარდა ვენური სისხლის ნიმუშს, ხოლო გ. ო-ის შემთხვევაში - ნერწყვის ნიმუშს.
სააპელაციო პალატა ასევე არ დაეთანხმა აპელანტის მტკიცებას სადავო ექსპერტიზის ჩამტარებელი ექსპერტების არაკვალიფიციურობასთან დაკავშირებით, გამომდინარე იქიდან, რომ როგორც ექსპერტიზის დასკვნიდან ირკვევა, ექსპერტ მ.კ-ს გააჩნია უმაღლესი ბიო-სამედიცინო განათლება და ექსპერტად მუშაობის ერთი წლის სტაჟი, ხოლო ნ.ყ-ს - უმაღლესი სამედიცინო განათლება, გენეტიკისა და ბიომოლეკულურ მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი და ექსპერტად მუშაობის ერთი წლის სტაჟი, რაც სააპელაციო პალატამ სავსებით საკმარისად მიიჩნია იმისთვის რომ მათ გენეტიკური ექსპერტიზა კვალიფიციურად ჩაეტარებინათ. (ტ.I, ს.ფ. 56-62)
ზემოაღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქმეში წარმოდგენილი 2008 წლის 18 აპრილის სსიპ ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს გენეტიკური ექსპერტიზის დასკვნა წარმოადგენს სარწმუნო მტკიცებულებას და არ არსებობს მისი დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია განმეორებითი გენეტიკური ექსპერტიზის დანიშვნაზე უარის თქმის შესახებ პირველი ინსტანციის სასამართლოს განჩინების უსწორობასთან დაკავშირებით.
პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 173-მუხლის მე-2 ნაწილზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში საქმეში წარმოდგენილი სსიპ ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2008 წლის 18 აპრილის გენეტიკური ექსპერტიზის დასკვნა დასაბუთებულია, საქმეში არ არსებობს სხვა დასკვნა, რომელიც ეწინააღმდეგება მას, შესაბამისად, სახეზე არ არის განმეორებითი ექსპერტიზის დანიშვნის სამართლებრივი საფუძველი.
აპელანტის იმ მოსაზრებასთან დაკავშირებით, რომ მტკიცებულებად საქმეზე წარმოდგენილია მხოლოდ ექსპერტიზის დასკვნა, საააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სსკ-ის 102-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის წარმოშობილი სადავო ურთიერთობა გათვალისწინებულია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1190-ე მუხლით, რომელიც არეგულირებს ერთმანეთთან დაუქორწინებელი მშობლებისგან შვილის წარმოშობის საკითხს და ამ მუხლის მესამე ნაწილით დაუქორწინებელი მშობლებისაგან შვილის წარმოშობის ფაქტის დადასტურებისათვის ითვალისწინებს სპეციალურ მტკიცებულებას, როგორიცაა ბიოლოგიური (გენეტიკური) ან ანთროპოლოგიური გამოკვლევის შედეგები (მტკიცებულებები), რაც მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში, საქმეშია წარმოდგენილი და რომლის თანახმად, მტკიცდება, რომ გ. ს-ი არის გ. ო-ის ბიოლოგიური მამა, რაც პალატის მოსაზრებით, საკმარისი და სპეციალური მტკიცებულებაა ერთმანეთთან დაუქორწინებელი მშობლებისგან შვილის წარმოშობის ფაქტის დასადგენად.
წარმოდგენილი სააპელაციო საჩივრით სადავოდაა გამხდარი ალიმენტის სახით, ყოველთვიურად 120 ლარის დაკისრება, რასაც სააპელაციო სასამართლო არ იზიარებს და აღნიშნავს, რომ მშობლების საალიმენტო მოვალეობები შვილის მიმართ დადგენილია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1212-ე მუხლით, რომლის დანაწესით, მშობლები მოვალენი არიან არჩინონ თავიანთი არასრულწლოვანი შვილები, აგრეთვე შრომისუუნარო შვილები, რომლებიც დახმარებას საჭიროებენ. 1198-ე მუხლი კი, მშობლებს აკისრებს თავიანთი შვილების აღზრდის მოვალეობას, მათ ფიზიკურ, გონებრივ, სულიერ და სოციალურ განვითარებაზე ზრუნვას, მათ აღზრდას საზოგადოების ღირსეულ წევრებად, მათი ინტერესების უპირატესი გათვალისწინებით. ამასთან, პალატამ მიუთითა, ბავშვის უფლებათა კონვენციის 27-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, სახელმწიფოები ცნობენ ყოველი ბავშვის უფლებას, უზრუნველყოფილი იყოს ცხოვრების ისეთი დონით, რომელიც აუცილებელია მისი ფიზიკური, გონებრივი, სულიერი, ზნეობრივი და სოციალური განვითარებისათვის. კონვენციის 18-ე მუხლის შესაბამისად, მონაწილე სახელმწიფოები ყველაფერს აკეთებენ, რათა უზრუნველყონ ბავშვის აღზრდასა და განვითარებაზე ორივე მშობლის საერთო და თანაბარი პასუხისმგებლობის პრინციპების აღიარება. მშობლებს ეკისრებათ ძირითადი პასუხისმგებლობა ბავშვის აღზრდასა და განვითარებაზე, ბავშვის ყველაზე ჭეშმარიტი ინტერესი წარმოადგენს მათი ზრუნვის მთავარ საგანს.
პალატის აზრით, წარმოდგენილი სააპელაციო საჩივრით აპელანტი სადავოდ ხდის გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით განსაზღვრული ალიმენტის ოდენობას, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა და დადგენილად მიჩნია, რომ არასრულწლოვან - გ. ო-ს, რომელიც ცხოვრობს დედასთან, სჭირდება ზრუნვა და მატერიალური უზრუნველყოფა, რომლის ვალდებულება თანაბრად ეკისრებათ ორივე მშობელს და მშობლის ეს ვალდებულება არ არის დამოკიდებული ალიმენტის გადამხდელის შემოსავლის ოდენობასთან, არამედ მოცემულ შემთხვევაში, მნიშვნელოვანია, რომ გ. ს-ი დასაქმებულია და მას ხელფასის სახით გააჩნია ყოველთვიური შემოსავალი. შესაბამისად, მხარეთა რეალური მატერიალური მდგომარეობისა და ბავშვის ელემენტარული საარსებო მოთხოვნილებების დაკმაყოფილების ურთიერშეჯერების საფუძველზე, პალატამ ალიმენტის გონივრულ ოდენობად მიიჩნია 120 ლარის დაკისრება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 31 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ს-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სსსკ-ის 173-ე მუხლი განმეორებითი ექსპერტიზის დანიშვნის შესახებ, კერძოდ, სასამართლო გადაწყვეტილებაში მითითებულია, რომ მოცემულ შემთხვევაში საქმეში არსებული გენეტიკური ექსპერტიზის დასკვნა, დასაბუთებულია და საქმეში არ არსებობს სხვა დასკვნა, რომელიც ეწინააღმდეგება არსებულ დასკვნას. სააპელაციო სასამართლომ უდავოდ და საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონედ მიიჩნია მტკიცებულება: ჩატარებული გენეტიკური ექსპერტიზა 2008 წლის 22.04, №19/თ/13-2937, რომლის საფუძველზე მიიღო გადაწყვეტილება. მხარეს გააჩნია საფუვლიანი ვარაუდი, რომ ექსპერტიზის ჩატარების პროცესში, უფლებამოსილი პირების მიერ დაშვებულ იქნა გადაცდომა ან შეცდომა, რამაც განაპირობა არაობიექტური დასკვნის გამოცემა, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენა მარწმუნებლის ინტერესებს.
სასამართლო განხილვის პროცესში, მხარის მიერ აღიძრა შუამდგომლობა გენეტიკური ექსპერტიზის დანიშვნის შესახებ, მათ შორის კომისიური წესით მხარეთა მიერ მოწვეული სპეციალისტების მონაწილეობით. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ სსკ 1162-ე მუხლის თანახმად, მხარეს არ შეეძლო დამოუკიდებლად ჩაეტარებინა გენეტიური ექსპერტიზა, ვინაიდან ექსპერტიზის ჩატარება დაკავშირებულია სხვა პირისაგან ნიმუშის აღების აუცილებლობაზე, მხარემ იშუამდგომლა ექსპერტიზის ჩატარების შესახებ. სსსკ 173-ე მუხლი დადგენილია ექსპეტიზის ჩატარების პირობები და წესები. განმეორებითი ექსპერტიზის ჩატარების წინაპირობები არსებობს ვინაიდან: 2008 წელს ჩატარებული სასამართლო განხილვების შედეგად, ასევე განსახილველი სასამართლო პროცესების შედეგად, დადგენილია, რომ არ არსებობს რაიმე ბუნებრივი წინაპირობა მარწმუნებლის მცირეწლოვანი შვილის გ. ო-ის მამად ცნობის შესახებ, ჩატარებული გენეტიური ექსპერტიზის დროს დაშვებული შეცდომებით დადგენილია ძირითადი მტკიცებულების უსწორობა, რომლის გადამოწმების გარეშე შეუძლებელია ობიექტური გადაწყვეტილების მიღება. მიუხედავად მხარის დასაბუთებისა ექსპერტიზის ჩატარების აუცილებლობის შესახებ, სასამართლომ მიიღო გადაწყვეტილება შუამდგომლობის დაკმაყოფილების უარის თქმის შესახებ.
სასამართლომ არ მიიღო მხარის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება სახელფასო შემოსავლის შესახებ. მიიღო გადაწყვეტილება ალიმენტის სახით 120 ლარის ოდენობით ყოველთვიუად დანიშვნის შესახებ ისე, რომ სასამართლო განხილვის პროცესში არ იქნა წარმოდგენილი და მოპოვებული არცერთი მტკიცებულება მარწმუნებლის მიერ ისეთი შემოსავლის არსებობის შესახებ, რომელიც განაპირობებდა სასამართლოს მიერ მსგავსი გადაწყვეტილების მიღებას, შესაბამისად, სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1213-1214-ე მუხლის მოთხოვნები ალიმენტის გონივრული ოდენობით დანიშვნის შესახებ, რაც ცხადყოფს, რომ გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს.
კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საერთაშორისო კონვენციის ნორმები სახელმწიფოსა და ბავშვის ურთიერთობების შესახებ, კერძოდ, ბავშვის ნორმალური აღზრდისათვის პირობების არსებობა უპირველეს ყოვლისა გულისხმობს მისი მშობლების შესახებ ზუსტი ინფორმაციის უფლების არსებობას. მოცემულ შემთხვევაში მარწმუნებელსა და მოსარჩელეს შორის არ არსებობდა ისეთი სახის ურთიერთობები, რომელიც განაპირობებდა მათ საერთო შვილის არსებობას. ასეთი ურთიერთობების არარსებობის შესახებ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, 2009 წლის 9 ივნისს საქალაქო სასამართლოს მიერ გამოტანილ იქნა გადაწყვეტილება მოსარჩელის მ ო-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, რომლის განახლების საფუძველზე მიმდინარეობს სასამართლო დავა. აღნიშნული გადაწყვეტილება ძალაში დატოვა როგორც სააპელაციო ასევე საკასაციო პალატამ. მოდავე მხარეებს შორის შვილის დაბადების წინა პერიოდის ურთიერთობების შესახებ არც დღეის მდგომარეობით არ იქნა მოპოვებული ახალი ფაქტობრივი გარემოებები. აღნიშნულ გარემოებაზე მიუთითებდა მხარე ყველა სასამართლო პროცესზე. იმის დასადგენად, რომ მარწმუნებელს არასდროს არ გააჩნდა ისეთი ურთიერთობები მოსარჩელესთან, რაც განაპიობებდა მათ საერთო შვილის არსებობას, და ასევე იმ ფაქტობრივი გარემოების დასადგენად რომ სადავო გენეტიკური ექსპერტიზის ჩატარების პერიოდში დაშვებული იქნა შეცდომა ან სხვა სახის გადაცდომა, რამაც განაპირობა არასწორი დასკვნა.
სასამართლომ ერთადერთ მტკიცებულებად მიიჩნია ჩატარებული გენეტიკური ექსპერტიზა 2008 წლის 22.04 №10/თ/13-2937, რომლის საფუძველზე, მიიღო გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ, მარწმუნებლის მამად აღიარების, გვარის მინიჭების, მის მიმართ ალიმენტისა და მოსარჩელე მხარის მიერ გაღებული სასამართლო ხარჯების დაკისრების შესახებ. სასამართლომ მიიჩნია მტკიცებულებად ექსპერტიზის დასკვნა, რომელიც ეწინააღმდეგება სსსკ 170-ე მუხლით დადგენილ მოთხოვნებს, არის ბუნდოვანი და დაუსაბუთებელი. სასამართლომ დაუსაბუთებლად არ დააკმაყოფილა მხარის შუამდგომლობა განმეორებითი გენეტიკური ექსპერტიზის დანიშვნის შესახებ, რითაც დაარღვია სსსკ 1104, 105, 173, 249, 354 მუხლებით დადგენილი მოთხოვნები, რის შედეგად მიღებულ იქნა არაობიექტური გადაწყვეტილება. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა მიღებული გადაწყვეტილების სრულად გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 27იანვრის განჩინებით გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :


საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% –210ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ გ. ს-ს დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 17 დეკმებრს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (225 ლარისა) და 2014 წლის 17 იანვარს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილის 75 ლარის, სულ 300 (225+75=300) ლარის 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.




თავმჯდომარე თ. თოდრია




მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი




ბ. ალავიძე